سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل ۱۷۱ با خوانش حمیدرضا محمدی

غزل ۱۷۱ (از بخش سعدی » دیوان اشعار » غزلیات) را با خوانش حمیدرضا محمدی بشنوید.

نسخهٔ همگام شده را با مشاهدهٔ متن در گنجور ببینید.

فایل صوتی متناظر را می‌توانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه ۰٫۸۷ مگابایت) و در قالب ogg از این نشانی (اندازه ۰٫۸ مگابایت) دریافت کنید.

متن خوانش:

مگر نسیم سحر بوی یار من دارد

که راحت دل امیدوار من دارد

به پای سرو درافتاده‌اند لاله و گل

مگر شمایل قد نگار من دارد

نشان راه سلامت ز من مپرس که عشق

زمام خاطر بی‌اختیار من دارد

گلا و تازه بهارا تویی که عارض تو

طراوت گل و بوی بهار من دارد

دگر سر من و بالین عافیت هیهات

بدین هوس که سر خاکسار من دارد

به هرزه در سر او روزگار کردم و او

فراغت از من و از روزگار من دارد

مگر به درد دلی بازمانده‌ام یا رب

کدام دامن همت غبار من دارد

به زیر بار تو سعدی چو خر به گل درماند

دلت نسوزد که بیچاره بار من دارد

2 دیدگاه برای “سعدی » دیوان اشعار » غزلیات » غزل ۱۷۱ با خوانش حمیدرضا محمدی”

  1. باسلام. اکثر خوانش ها به ویژه اشعار سعدی اشتباهات آشکاری در تکیه ها دارد. لطفا در هنگام دکلمه اشعار به معنی شعر توجه بیشتری شود. نداشتن فایل صوتی بسی بهتر از این فایل ها که همه اشتباه است. این خوانش ها در شأن اشعار وزین و آهنگن و پر مغز سعدی نیست.

    1. چرا نمونه‌هایی از اشتباهات را با ذکر علت اشکال ارائه نمی‌کنید؟ شاید به کار راوی بعدی یا خود جنابعالی اگر توانایی خوانش صحیح شعر را داشته باشید بیاید یا راوی این شعر آن را تصحیح کند یا حتی مشخص کند اشتباه از جنابعالی بوده است.
      اما این طرز فکر که «نباشد به از این که این گونه باشد» شیوه مردمانی است که نه تنها خودشان کاری نمی‌کنند بلکه جلوی کار سازنده -به فرض دارای نقص و اشکال- دیگران را هم می‌گیرند. این شیوه هیچ چیزی را درست نمی‌کند و جز در جا زدن به جایی نمی‌رسد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.